Á síðasta ári ásetti ég mér að byrja að skrifa daglega og opnaði þess vegna þetta blogg. Það mistókst. Eins og alltaf þegar eitthvað mistekst, sem er þó eitthvað sem man langar að gera, þá er bara að byrja aftur. Hér með geri ég það. Við sjáum hvernig fer.

Síðasta ár var erfitt heilsulega séð fyrir mig. Alls konar ný einkenni blossuðu upp en ég fékk samt útskýringar á ýmsu þótt mig skorti enn svör. Ég komst t.d. að því að vandamálin sem ég er að glíma við í hnjánum eru varanleg, og sem ég þarf að læra að lifa með, en svo virðist sem allt brjósk hafi horfið undan hnéskeljum. Það veit auðvitað enginn hversu lengi þetta hefur verið að gerast en miðað við söguna og hversu lengi þetta vandamál hefur verið að poppa upp með hléum þá grunar mig að nokkrir áratugir séu svarið. Hvers vegna þetta kemur upp núna verður heilbrigðiskerfið og læknar sem ekki hlusta að svara fyrir.

Til viðbótar við líkamlega kvilla hefur nýtt bæst við, eða kannski ekki bæst við (þetta er gamall “félagi” vefjagigtarinnar) heldur stigmagnast. Síþreyta.

Ég lenti í því á síðasta ári að geta fátt gert svo dögum skipti annað en að sofa. Mér varð fátt úr verki á þessum tímabilum, enda mjög tímafrekt að vera alltaf að sofna og geta ekki haldið sér vakandi þótt lífið lægi við. Læknar hafa útilokað alls konar (vítamínskort, hormónaójafnvægi, skjaldkirtilsvesen o.s.frv) en engar útskýringar hafa komið fram. Þetta ferli heldur áfram.

Ég fer hinsvegar mjög þakklát og þolinmóð inn í nýtt ár og hlakka til að skrifa pistla á nýju ári. Ég ætla að nema staðar að sinni, útbúa salat fyrir börnin mín og hvíla mig. Það er stórt ár framundan. Ég ætla að vera tilbúin, því einhvern veginn skoppa ég alltaf til baka.

Gleiðlegt ár öll þarna úti.